PICNIC 2007

PICNIC is het cross media event can het jaar en ik ben dan ook blij dat ik ER BEN. Zelf gebruiken ze de regel “Uncork your brain” en dat hoef je tegen mij geen tweede keer te zeggen. Sterker nog, het zou misschien wel eens lekker zijn als die kurk er een keer op ging.
Maar zo lang het nog bruist dan hoor je mij (en mijn sponsors) niet klagen. Bruisen echter is niet genoeg natuurlijk want het kost nogal wat.
Een full conference pass is €950 en ik kost 24 x €230 = € 5.520
Een kleine € 6.500.
Hoe gaan we dat in ….naam terug verdienen….beter nog. Hoe worden mijn sponsors daar beter van?
Met een 50% marge moet mijn bezoekje dus een kleine € 13.000 opleveren.
En dan hebben we het even niet over al die softe shit als “inspiratie, kennis en motivatie……dat is natuurlijk onbetaalbaar…. alleen daar hebben onze aandeelhouders geen ruk aan.
Dus de enige vraag waar ik me tijdens het congres mee bezig houd is, hoe ik eea kan verzilveren in keiharde euri’s.
Je begrijpt dat ik daar alle hulp goed bij kan gebruiken.
Tijdens het congres werk ik volgens het thumbs up principe.
Er is al genoeg VUILNIS in de wereld dus heb ik alleen de echt interesaante dingen gefilterd. Dingen waar ik voor uit mijn stoel kom…..accuut begin te applaudiseren.
Laat ik beginnen met mijn persoonlijke favoriet:
Ik weet niet hoe het bij jullie gesteld is. Maar wat mij betreft mogen ze de digitale camera zo weer af schaffen.
“Vroeger” kocht ik soms bewust een 24 rolletje want de afdrukken waren al duur genoeg en het maken van collages en albums kostten me nachten van me leven……en weer vroeg op om de familie het geniale resultaat te showen…..ahum. (voor iedereen die mijn knip en plak werk een keer wil inzien…let me know ☺)
Op dit moment heb ik exact 5.186 foto’s op verschillende locaties op harde schijven, ja zelfs floppies van mijn eerste Sony Mavica, cd ‘s, telefoons en memory sticks staan. Dan reken ik de online foto’s even niet mee.
Vroeger zaten ze gewoon in mijn foto album…..in de kast. Makkelijk, toegankelijk en zonder batterijen!!
Maar dat was tot vandaag.
Vandaag heb ik het licht gezien.
Mijn gevoelige plaat is verlicht.
Er schijnt er weer licht aan het andere einde van de tunnel.
Nee geen flickr 2.0 maar PHOTOSYNTH.
PHOTOSYNTH gebruikt foto’s of onderwerpen verzameld op het web om adembenemende multidimensionale ruimtes met zoom en navigatie mogelijkheden te creeren.
Stel je voor: honderden foto’s van een het San Marco plein die naadloos aan elkaar genaaid zijn zodat gebruikers hun eigen weg kunnnen volgen!!
PHOTOSYNTH gaat de manier waarop we beelden manipuleren en ervaren VOLLEDIG veranderen en op zijn kop zetten. Fantastische combinatie van virtueel en echt. Feitelijk a real cyberspace. Waarbij het collectieve aspect het feitelijk een soort social alchemie maakt.
Kijk hier voor een demo.
Ja, je leest het goed: Microsoft.
De maker die vorig jaar is gekocht door Microsoft roemt de creativiteit van Microsoft. “Vergeet niet dat ze al 15 bezig zijn.”
Hij noemt het de Graphics Bell’s Lab.
Tijdens de presentatie moest ik direct denken aan twee klanten van ons:
IKEA en NISSAN.
Ben heel benieuwd wat jullie er van vinden.
Helaas (nog) niet voor de MAC………:-(

Spoor Bijster

Op donderdag koop ik af en toe de volkskrant voor de bijlage. Er is namelijk niets lekkerders dan het weekend cultureel goed voorbereid in te gaan. Weten wat er waar speelt. Heerlijk. Helemaal lekker is de internationale trein naar brussel van 42 te pakken die heel luxe in Dordrecht stopt. Daar komt namelijk een bar voorbij rollen. Ongelofelijk wat ze allemaal hebben.
Met een zak M&M’s (ja zo’n grote), mijn notes book, een schaar en een een gele stift ben ik er klaar voor. Mijn ogen flitsen willekeurig over de pagina’s en de dagen. Film, buiten, kunst etc. Een lichte hebberig gevoel komt over me heen. En heerlijke dosis cultuur. Mmmmmm. Nog een een emenemmetje. Een uur later stap ik gedesillusioneerd de trein uit.
Ik ben de weg kwijt. Maar ik was toch met de trein. Helemaal lost.
Ik kan niet kiezen. Te veel aanbod. Heb ik nog niet eens gekeken wat er in het lokale suffertje staat en in mijn cult bioscoopje draait om maar te zwijgen van de nog niet gescande VPRO gids.
Dat was in Zuid Afrika wel anders. Toen we daar woonden was er in het dorp 1 keer per jaar wat te doen. Het Portfestival. En daar was dan ook ook iedereen. Of er was iets te doen in het dorp 50 km verderop. Niks 10.000 opties. Slechts 2. Wel of niet gaan.

Klanten zijn eigenlijk net mensen, van Jos Burgers

Op het marketingcongres sprak collega Jeroen de Bakker, werd Harm van Heineken terecht Marketeer van het jaar (Hyves en SP achter zich latend) maar de meeste indruk maakte toch Jos Burgers. De ex-docent, schrijver en spreker hield een hilarisch betoog over marketing. Een geweldige verhalen verteller. Het zou een half broer van Seth Godin kunnen zijn. Met name zijn verhaal over het out sourcen van zijn vrouw door de lokale slijter en bloemist zijn een prachtig voorbeeld waar veel bedrijven mee en dus met name niet bezig zijn. Juist hun klanten. Geen tijd hebben om hun email te beantwoorden of vragen van collega’s te beantwoorden omdat er weer zo’n klant belt of in de winkel staat. “Zonder klanten zou het hier lopen als een trein”. Toen ik na zijn presentatie het podium op liep om hem te bedanken kreeg ik zijn laatste boek “Klanten zijn eigenlijk net mensen.”
Als ik het niet had gekregen, had ik het gekocht.

Esprix gewonnen!

Hierbij de colum die mijn maatje DJK schreef. Beter kan ik het niet verwoorden;

CRITICALLY ACCLAIMED
Er zijn mensen die altijd winnen.
Waar ze ook zijn, wat ze ook doen, ze slepen er altijd wel iets uit.
Ik ben er minder handig in.
Mijn ouders signaleerden dit al vroeg, en zetten me op kleuterjudo.
Target: weerbaar worden.
Pa: ‘Om te winnen, moet je ook echt willen winnen.’
Maar kleuterjudo sloeg niet aan bij mij – die vette hijgerige propjes biomassa die triomfantelijk boven op me lagen waren vooral hinderlijk.
Winnen… het was gewoon niet mijn ding.

Tot Q2 van 2007.
Op 9 mei om 19:43 heb ik, samen met mijn gewaardeerde collega’s Cor en Evert en Roeland en Sacha en Hans en Enrico aka Fonzarelli, de eerste award van mijn leven gewonnen.

Ons idee om gebruik te maken van de wijsheid en kracht van senioren ter bevordering van de verkoop van Buzz Junior, een PlayStation computerspel voor kinderen, werd met een Esprix beloond. 
Buzz Junior voor 88 en jonger, oftewel: 88 -.

Snoeihard gewonnen dus.

Op 9 mei, om 19:43 voelde ik een onmiddellijke transformatie door mijn gestel sidderen.
Alsof er een bolbliksem door me heen ging.
Ik kan het niet anders omschrijven dan als een religieuze ervaring.

Als Sudden Award Winner zou mijn leven er radicaal anders uit gaan zien.
Vanaf 9 mei 19:43 nooit meer : ‘Hé Dirk Johan’
Daar reageer ik niet meer op.
Neen, vanaf nu word ik aangesproken als de critically acclaimed Dirk Johan.

In mijn hoofd klonk een donkerbruine Amerikaanse voice-over, als bij een trailer:
the awardwinning, critically acclaimed DJ Klanker again brings you another brilliant, electrifying, lifetransforming concept…

Het slechte nieuws is dat we de Esprix op de avond van de uitreiking meteen zijn kwijtgeraakt. 
Cor en ik hadden hem even gestald achter de bakken bami van het walk-through-dinner om alle felicitaties in ontvangst te nemen en handtekeningen uit te delen.

Nog geen twee nipjes rosé later, en weg was onze award.
Ik graaide nog met een waas voor ogen, door de bakken bami – niets. 
Misschien is het psychisch. Dat ik toch onbewust vind dat ik zo’n prijs niet verdien, en erop aanstuur hem dus zo snel mogelijk weer weg te maken.
Maar de volgende ochtend, geteisterd door een Post Award Dip – je valt toch in een gat – werd de Esprix voor 88 Euro op Marktplaats aangeboden, door ene P. 
 
Heeft het zin om door te leven als zelfs het winnen van een award een kostenpost wordt?
Toch wel, want sinds ik critically acclaimed voor mijn naam heb is winnen een tweede natuur.
De eerste award is het moeilijkst. Daarna is winnen simpel.
Je moet het gewoon willen.

From the critically acclaimed DJK

Bekijk de complete case hier

Nowhere to run?

Ik ga weer lopen. Das zeker. En waarom? Omdat Nike en Apple Nike Plus hebben ontwikkeld. Het systeem bestaat uit een paar schoenen (die je zelf eventueel helemaal kunt samenstellen), een iPod Nano en iTunes de muzieksoftware van Apple. Lopen met je favoriete muziek is natuurlijk al lekker. Maar stel je nu eens voor dat alle data (afstand, kalorieen, tijd etc) ook nog eens opgeslagen worden op je Nano en je kunt uploaden naar jouw eigen pagina. Check out: www.nikeplus.com
Ik moet weer verder.

Mmmmmm pasta

Ik heb geen idee meer waar ik dit plaatje geplukt heb maar wilde hem jullie niet onthouden. Briljante manier om gebruik makend van de omgeving te zeggen mmmmmmm pasta.
Heb je trouwens al een pasta machine?

Niet Zo Maar Zomergasten

Vorige week was ik bij ruud en susanne.
Twee fantastische mensen met een fantastisch idee.
Waarom? Omdat ze een goed idee hadden, het uitgevoerd hebben en het een succes is.
Waarom hebben ze het gedaan?
- Omdat ze allebei een volledig ander netwerk hadden
- Omdat iedereen er vanuit gaat dat er in de zomer niemand is en dit soort bijeenkomsten NOOIT in de zomer worden
gerorganiseerd.
- Om zelf nieuwe mensen te ontmoeten en geinspireerd te worden.
Jaja okee. Maar wat heb ik nu dan gedaan?
Heerlijk gegeten en gepraat. Gelachen en gehuild.
Met 8 mannen en twee vrouwen die ik nog nooit van mijn leven had gezien.
Van suicidal acteur tot pleister die niet bleef plakken (haar geneeskundestudie afbrak en nu films en strips maakt en in de thuiszorg werkt)
Van te voren moesten we allemaal een vraag mailen. Waar we allemaal om beurten antwoord op moesten geven. Vragen als “wat is een idee waard” tot “zou willen weten wanner je dood gaat”
Ja das even slikken. 4 gerechten lang tot 2 uur snachts.
Geweldig!

Ruud en Suus bedankt.

Oh ja: dat kost geen klauwen met geld. Iedereen nam een of twee flessen drank mee en het eten kostte niet meer dan € 5 de vrouw….volgens de man des huizes ☺