Stabilo
Afgelopen vrijdag liep ik met NoaH (mijn zoontje van 11) in de stad, zegt ie opeens: “He pap, ik moet van de juf nog een Stabilo pen kopen.”
“Stabilo?”, stotter ik.
“Jaha, das een pen waar je heel goed mee kunt schrijven.”
Enfin ik ben verkocht en erg benieuwd naar die bijzondere pen.
We lopen samen naar de betere booekhandel en ik laat NoaH naar de pen vragen. Tot mijn verbazing weet de verkoper precies waar ie het over heeft en wijst hem op de display net naast de balie.
In de display is de pen te zien maar beter nog je kunt hem ook proberen op gele post-it papiertjes. De pennen bestaan uit drie delen en zijn er speciaal voor rechts en linkshandige. De verkoper weet me zelfs te vertellen date r op school heuse ruilrages zijn ontstaan waarbij de kids de onderdelen ruilen en zo weer een nieuwe pen maken. De verkoopdisplay is een sort fruit automaat waarbij je makkelijk zelf je pen kunt samenstellen. Alles klopt aan deze soft innovation. Stabilo adverteert niet maar innoveert! Het gaat om een pen om mee te schrijven. De reden echter dat NoaH hem wil hebben is niet alleen dat ie hem zelf kan samenstellen, hij schijnt ook nog eens prima in de hand te liggen dooor het bijzondere design. Beiden redenen hebben zowel NoaH als ik al een aantal malen aan anderen verteld. Ik heb er inmiddels zelf ook een gekocht. Wie volgt.
www.stabilo.com
Cor Noltee
“We-think” door Charles Leadbeater
Op www.wethinkthebook.net kun je de eerste hoofdstukken van dit boek GRATIS downloaden. Doen en lezen. Smashing!
Interessant voor iedereen die zich professioneel met communicatie bezighoudt.
“People want to be players not just spectators, part of the action, not on the sidelines.”
Cor Noltee
GLAASJE MELK?
Got Milk was en is natuurlijk al een fantastische campagne. Ze hebben nu ook een echt geweldig spel gemaakt: Get The Glass.
The Incredibles meet The Adams Family. Ik heb hem nog niet uitgespeeld….jij?
Ik neem nog maar een glaasje melk!
Cor Noltee
Wie ben ik?
Wie ben ik?
Nu ben ik niet van het bange type.
De eerste keer dat ik ging vliegen in mijn leven moest ik er uit springen. De volgende 7 keer ook. Ik was nog nooit geland maar had wel mijn brevet….voor parachutespringen.
De laatste keer dat ik ging landen was ik echter wel bang. Doodsbang. Ik was namelijk onderweg naar de VS en zou landen op JFK. En waar was ik bang voor? Los van het feit dat ik zo door kan voor een geflipte Al-Qaeda terrorist kreeg ik pas echt kippenvel van het kleine formuliertje dat ik in mijn handen gedrukt kreeg door de lieftallige KLM dame. Afgezien van de normale vragen als adres en of ik wapens bij me had was er die ene vraag waarvan de schrik me om het hart sloeg. De douane wilde mijn beroep weten. George W. Bush wilde weten wat ik deed voor de kost. Jezus! Holy shit. Ik ben er geweest. Voor alles wat ik de laatste 10 jaar heb gedaan zijn geen titels en met de afgelopen 2 jaar gebruikte “experience designer” zie ik de plastic handschoen al voor me. Bend over boy. Of erger nog, een gratis binnenlandse vlucht naar Guatanomo Bay.
Ben ik een strateeg, een creatief, een inspirator, productontwikkelaar, mediaman, een kunstenaar? Ja! De ene dag de een soms meer dan de ander en soms allemaal tegelijk.
Maar ja vul dat maar eens in op de 8 stipjes. Een sterretje als verwijzing naar mijn cv leek me ook geen goed idee. Het zweet brak me uit nu de KLM dame al voor de derde langskwam.
Op de grens balancerend tussen een identiteitscrisis en de tralies koos ik heel veilig voor “advertising executive”.
Nu weet ik echter beter dankzij LEE CLOW.
Voor de rest van mijn leven kan ik nu zonder problemen en met gepaste trots invullen:
MEDIA ARTIST
En mocht dat vragen oproepen leg ik ze dat graag even uit.
