Wie ben ik?
Wie ben ik?
Nu ben ik niet van het bange type.
De eerste keer dat ik ging vliegen in mijn leven moest ik er uit springen. De volgende 7 keer ook. Ik was nog nooit geland maar had wel mijn brevet….voor parachutespringen.
De laatste keer dat ik ging landen was ik echter wel bang. Doodsbang. Ik was namelijk onderweg naar de VS en zou landen op JFK. En waar was ik bang voor? Los van het feit dat ik zo door kan voor een geflipte Al-Qaeda terrorist kreeg ik pas echt kippenvel van het kleine formuliertje dat ik in mijn handen gedrukt kreeg door de lieftallige KLM dame. Afgezien van de normale vragen als adres en of ik wapens bij me had was er die ene vraag waarvan de schrik me om het hart sloeg. De douane wilde mijn beroep weten. George W. Bush wilde weten wat ik deed voor de kost. Jezus! Holy shit. Ik ben er geweest. Voor alles wat ik de laatste 10 jaar heb gedaan zijn geen titels en met de afgelopen 2 jaar gebruikte “experience designer” zie ik de plastic handschoen al voor me. Bend over boy. Of erger nog, een gratis binnenlandse vlucht naar Guatanomo Bay.
Ben ik een strateeg, een creatief, een inspirator, productontwikkelaar, mediaman, een kunstenaar? Ja! De ene dag de een soms meer dan de ander en soms allemaal tegelijk.
Maar ja vul dat maar eens in op de 8 stipjes. Een sterretje als verwijzing naar mijn cv leek me ook geen goed idee. Het zweet brak me uit nu de KLM dame al voor de derde langskwam.
Op de grens balancerend tussen een identiteitscrisis en de tralies koos ik heel veilig voor “advertising executive”.
Nu weet ik echter beter dankzij LEE CLOW.
Voor de rest van mijn leven kan ik nu zonder problemen en met gepaste trots invullen:
MEDIA ARTIST
En mocht dat vragen oproepen leg ik ze dat graag even uit.
Nog geen reacties.
Plaats een reactie
Wie ben ik?
Wie ben ik?
Nu ben ik niet van het bange type.
De eerste keer dat ik ging vliegen in mijn leven moest ik er uit springen. De volgende 7 keer ook. Ik was nog nooit geland maar had wel mijn brevet….voor parachutespringen.
De laatste keer dat ik ging landen was ik echter wel bang. Doodsbang. Ik was namelijk onderweg naar de VS en zou landen op JFK. En waar was ik bang voor? Los van het feit dat ik zo door kan voor een geflipte Al-Qaeda terrorist kreeg ik pas echt kippenvel van het kleine formuliertje dat ik in mijn handen gedrukt kreeg door de lieftallige KLM dame. Afgezien van de normale vragen als adres en of ik wapens bij me had was er die ene vraag waarvan de schrik me om het hart sloeg. De douane wilde mijn beroep weten. George W. Bush wilde weten wat ik deed voor de kost. Jezus! Holy shit. Ik ben er geweest. Voor alles wat ik de laatste 10 jaar heb gedaan zijn geen titels en met de afgelopen 2 jaar gebruikte “experience designer” zie ik de plastic handschoen al voor me. Bend over boy. Of erger nog, een gratis binnenlandse vlucht naar Guatanomo Bay.
Ben ik een strateeg, een creatief, een inspirator, productontwikkelaar, mediaman, een kunstenaar? Ja! De ene dag de een soms meer dan de ander en soms allemaal tegelijk.
Maar ja vul dat maar eens in op de 8 stipjes. Een sterretje als verwijzing naar mijn cv leek me ook geen goed idee. Het zweet brak me uit nu de KLM dame al voor de derde langskwam.
Op de grens balancerend tussen een identiteitscrisis en de tralies koos ik heel veilig voor “advertising executive”.
Nu weet ik echter beter dankzij LEE CLOW.
Voor de rest van mijn leven kan ik nu zonder problemen en met gepaste trots invullen:
MEDIA ARTIST
En mocht dat vragen oproepen leg ik ze dat graag even uit.
