Einde jaar einde rommel.

 

 

 

 

Ik weet niet hoe het bij jullie is maar zo tussen kerst en oud en nieuw krijg ik altijd de kriebels.Ik moet dan gewoon opruimen. Alles. Van fietsen tot auto’s van tijdschrift tot desktop. En het liefst zoveel mogelijk. Het is onvoorstel wat ik weer in een jaar heb verzameld en gespaard. Zowel online als offline. Ik merk dat ook virtuele rommel lekker opgeruimd voelt……..als het opgeruimd wordt. Zo moest ik noodgedwongen al mijn foto’s op mijn Apple Air opslaan en kwam ik op mijn desktop documenten tegen die daar al maanden stonden te vergelen. Weg er mee. Het offline spul achterin de Volvo station en alle digitale rommel naar de unloader. Ideaal, het ruimt lekker op, ziet er fantastisch uit en voor elke 1000 documenten plant Nokia een bom….uh boom.

Dus ruim op die desktop en unload!

cor noltee

Nummer 1.

Na 41 jaar is het eindelijk zover.

Eindelijk heb ik mijn, al 41 jaar geleden overleden opa “Cor Noltee” verdrongen op google. Want het voelde toch een beetje raar om mijn opa hoger te zien scoren op een medium dat niet eens bestond toen hij nog met zijn ezel door Dordrecht liep om het ene kunstwerk na het andere af te leveren. Ja kijk maar snel. Die ouwe Cor kon er wat van.

 

cor noltee

Collega Generated Cor

Ik maak me al jaren druk om de belachelijke hoeveelheid energie en tijd die er in afscheidskado’s gestopt wordt bij reclameburo’s.
Stel dat we dat voor klanten deden?
Daarom ben ik zo blij met het initiatief van mijn waarde FHV collega’s.
FHV/BBDO is het eerste buro dat ik ken dat al met afscheidskado’s bezig is op het moment dat je er nog zit….en niet eens opgezegd heb.
Resultaat is een veel beter verdeelde werkdruk mbt afscheids kado’s, opensource.
Kortom het ideale afscheidsplatvorm.

Het is alleen afwachten tot mijn afscheid om het het hele werkstuk te bewonderen. Zou wel eens een dik boekwerk kunnen worden
De muziek eronder is van mijn favo driemansformatie uit engeland: FINK. Veel plezier. Klik hier.

corbusiness

Stabilo

Afgelopen vrijdag liep ik met NoaH (mijn zoontje van 11) in de stad, zegt ie opeens: “He pap, ik moet van de juf nog een Stabilo pen kopen.”
“Stabilo?”, stotter ik.
“Jaha, das een pen waar je heel goed mee kunt schrijven.”
Enfin ik ben verkocht en erg benieuwd naar die bijzondere pen.
We lopen samen naar de betere booekhandel en ik laat NoaH naar de pen vragen. Tot mijn verbazing weet de verkoper precies waar ie het over heeft en wijst hem op de display net naast de balie.
In de display is de pen te zien maar beter nog je kunt hem ook proberen op gele post-it papiertjes. De pennen bestaan uit drie delen en zijn er speciaal voor rechts en linkshandige. De verkoper weet me zelfs te vertellen date r op school heuse ruilrages zijn ontstaan waarbij de kids de onderdelen ruilen en zo weer een nieuwe pen maken. De verkoopdisplay is een sort fruit automaat waarbij je makkelijk zelf je pen kunt samenstellen. Alles klopt aan deze soft innovation. Stabilo adverteert niet maar innoveert! Het gaat om een pen om mee te schrijven. De reden echter dat NoaH hem wil hebben is niet alleen dat ie hem zelf kan samenstellen, hij schijnt ook nog eens prima in de hand te liggen dooor het bijzondere design. Beiden redenen hebben zowel NoaH als ik al een aantal malen aan anderen verteld. Ik heb er inmiddels zelf ook een gekocht. Wie volgt.
www.stabilo.com

Cor Noltee

Buikgevoel.

Vandaag heb ik een nieuwe baan.
Bij een een stel super leuke mensen.
Heel onverwachts.
Vorige week kwam ik M. tegen op Picnic en nu zijn we binnenkort collega’s.
Ik zal nooit vergeten dat M., toen ik vertelde dat ik het deed, zei:
“koop een fles champagne, drink hem leeg met je vrouw en declareer de bon als eerste declaratie”
Tering wat gaaf.
Wat een ongelofelijke leuke, gepassioneerde, soulmates.
Ik ben verliefd. En zwaar ook.
Bedankt TBWA. Bedankt Enrico.
Cor is moving on. Moving up.
Verder met een club mensen die willen, niet moeten.
Met mensen die me met open armen ontvangen.
Geeeeeweeeeeeeldig.
I’m a happy camper.
Heb nog maar een wens. Een keer de caravan van W. lenen

Nintendo Drawn to life

NoaH, mijn zoon van 11, was laatst jarig en had aardig wat geld gekregen. Net als bij mij vroeger brandt dat in zijn hand.
Bij mij zit inmiddels een gat in.
Da’s dan weer erg gunstig voor NoaH want hij heeft inmiddels:
- een Wii (briljant),
- een witte PSP (speelt ie nooit mee)
- en een Nintento DS (zo een met een pennetje).
- Oh ja en een PS2 (waarmee ik hem met FIFA 2007 nog heel af en toe versla).
Maar daar gaat het nu even niet om. Nee, het gaat mij om het volgende. Ik zat laatst met NoaH aan de keukentafel toen hij de Intertoys gids zat door te bladeren. Op de pagina van de games stootte hij me aan en zei: “kijk pap da’s cool”.
Hij wees naar een spel voor de Nintendo DS waarmee je je eigen karakter kon tekenen die je vervolgens zelf kon besturen.
Het zag er inderdaad erg leuk uit.
“Mag ik de laptop even?” vroeg NoaH. En voor ik iets kon zeggen, tikte hij youtube in en spelde vervolgens
D r a w n t o l i f e.
Enter.
Hij klikte een filmpje aan die er op was gezet door een gebruiker (NIET door Nintendo!) waarin het spel werd uitgelegd.
NoaH was verkocht…..en ik ook. Alleen nu betaalde NoaH zelf.
Learning:
NoaH ging niet eerst naar de Nintendo site.
NoaH gebruikt youtube als ie iets wil vinden.
Bedankt NoaH ☺
Dit inzicht kan ik heeeel goed gebruiken.

Spoor Bijster

Op donderdag koop ik af en toe de volkskrant voor de bijlage. Er is namelijk niets lekkerders dan het weekend cultureel goed voorbereid in te gaan. Weten wat er waar speelt. Heerlijk. Helemaal lekker is de internationale trein naar brussel van 42 te pakken die heel luxe in Dordrecht stopt. Daar komt namelijk een bar voorbij rollen. Ongelofelijk wat ze allemaal hebben.
Met een zak M&M’s (ja zo’n grote), mijn notes book, een schaar en een een gele stift ben ik er klaar voor. Mijn ogen flitsen willekeurig over de pagina’s en de dagen. Film, buiten, kunst etc. Een lichte hebberig gevoel komt over me heen. En heerlijke dosis cultuur. Mmmmmm. Nog een een emenemmetje. Een uur later stap ik gedesillusioneerd de trein uit.
Ik ben de weg kwijt. Maar ik was toch met de trein. Helemaal lost.
Ik kan niet kiezen. Te veel aanbod. Heb ik nog niet eens gekeken wat er in het lokale suffertje staat en in mijn cult bioscoopje draait om maar te zwijgen van de nog niet gescande VPRO gids.
Dat was in Zuid Afrika wel anders. Toen we daar woonden was er in het dorp 1 keer per jaar wat te doen. Het Portfestival. En daar was dan ook ook iedereen. Of er was iets te doen in het dorp 50 km verderop. Niks 10.000 opties. Slechts 2. Wel of niet gaan.

Esprix gewonnen!

Hierbij de colum die mijn maatje DJK schreef. Beter kan ik het niet verwoorden;

CRITICALLY ACCLAIMED
Er zijn mensen die altijd winnen.
Waar ze ook zijn, wat ze ook doen, ze slepen er altijd wel iets uit.
Ik ben er minder handig in.
Mijn ouders signaleerden dit al vroeg, en zetten me op kleuterjudo.
Target: weerbaar worden.
Pa: ‘Om te winnen, moet je ook echt willen winnen.’
Maar kleuterjudo sloeg niet aan bij mij – die vette hijgerige propjes biomassa die triomfantelijk boven op me lagen waren vooral hinderlijk.
Winnen… het was gewoon niet mijn ding.

Tot Q2 van 2007.
Op 9 mei om 19:43 heb ik, samen met mijn gewaardeerde collega’s Cor en Evert en Roeland en Sacha en Hans en Enrico aka Fonzarelli, de eerste award van mijn leven gewonnen.

Ons idee om gebruik te maken van de wijsheid en kracht van senioren ter bevordering van de verkoop van Buzz Junior, een PlayStation computerspel voor kinderen, werd met een Esprix beloond. 
Buzz Junior voor 88 en jonger, oftewel: 88 -.

Snoeihard gewonnen dus.

Op 9 mei, om 19:43 voelde ik een onmiddellijke transformatie door mijn gestel sidderen.
Alsof er een bolbliksem door me heen ging.
Ik kan het niet anders omschrijven dan als een religieuze ervaring.

Als Sudden Award Winner zou mijn leven er radicaal anders uit gaan zien.
Vanaf 9 mei 19:43 nooit meer : ‘Hé Dirk Johan’
Daar reageer ik niet meer op.
Neen, vanaf nu word ik aangesproken als de critically acclaimed Dirk Johan.

In mijn hoofd klonk een donkerbruine Amerikaanse voice-over, als bij een trailer:
the awardwinning, critically acclaimed DJ Klanker again brings you another brilliant, electrifying, lifetransforming concept…

Het slechte nieuws is dat we de Esprix op de avond van de uitreiking meteen zijn kwijtgeraakt. 
Cor en ik hadden hem even gestald achter de bakken bami van het walk-through-dinner om alle felicitaties in ontvangst te nemen en handtekeningen uit te delen.

Nog geen twee nipjes rosé later, en weg was onze award.
Ik graaide nog met een waas voor ogen, door de bakken bami – niets. 
Misschien is het psychisch. Dat ik toch onbewust vind dat ik zo’n prijs niet verdien, en erop aanstuur hem dus zo snel mogelijk weer weg te maken.
Maar de volgende ochtend, geteisterd door een Post Award Dip – je valt toch in een gat – werd de Esprix voor 88 Euro op Marktplaats aangeboden, door ene P. 
 
Heeft het zin om door te leven als zelfs het winnen van een award een kostenpost wordt?
Toch wel, want sinds ik critically acclaimed voor mijn naam heb is winnen een tweede natuur.
De eerste award is het moeilijkst. Daarna is winnen simpel.
Je moet het gewoon willen.

From the critically acclaimed DJK

Bekijk de complete case hier

Niet Zo Maar Zomergasten

Vorige week was ik bij ruud en susanne.
Twee fantastische mensen met een fantastisch idee.
Waarom? Omdat ze een goed idee hadden, het uitgevoerd hebben en het een succes is.
Waarom hebben ze het gedaan?
- Omdat ze allebei een volledig ander netwerk hadden
- Omdat iedereen er vanuit gaat dat er in de zomer niemand is en dit soort bijeenkomsten NOOIT in de zomer worden
gerorganiseerd.
- Om zelf nieuwe mensen te ontmoeten en geinspireerd te worden.
Jaja okee. Maar wat heb ik nu dan gedaan?
Heerlijk gegeten en gepraat. Gelachen en gehuild.
Met 8 mannen en twee vrouwen die ik nog nooit van mijn leven had gezien.
Van suicidal acteur tot pleister die niet bleef plakken (haar geneeskundestudie afbrak en nu films en strips maakt en in de thuiszorg werkt)
Van te voren moesten we allemaal een vraag mailen. Waar we allemaal om beurten antwoord op moesten geven. Vragen als “wat is een idee waard” tot “zou willen weten wanner je dood gaat”
Ja das even slikken. 4 gerechten lang tot 2 uur snachts.
Geweldig!

Ruud en Suus bedankt.

Oh ja: dat kost geen klauwen met geld. Iedereen nam een of twee flessen drank mee en het eten kostte niet meer dan € 5 de vrouw….volgens de man des huizes ☺